संविधानसभामा ठूलो दल भएर पनि महिनौंसम्म सरकारमा जान नसक्नु, राष्ट्रपति, उपराष्ट्रपति, सभामुख र संवैधानिक समितिको सभापति कतै पनि आफ्नो जीत सुनिश्चित गर्न नसक्नु, सरकारमा रहेका बेला कटवाल प्रकरणमा राजीनामा दिनु, प्रमका लागि पटक पटक भएको चुनावमा जित्न नसक्नु, अनि सेना समायोजनका सवालमा आफ्नो हात माथि पार्न नसक्नु जस्ता अनेकौं पराजयका शृंखलाहरुको शिकार बन्दै आएको माओवादीले अन्तिम घडीमा जनजातिलाई कभर बनाएर एमाले–कांग्रेसलाई आच्छु–आच्छु पार्न निकै ठूलो सफलता प्राप्त ग¥यो । कांग्रेस–एमालेभित्रका जनजातिले पार्टीको ह्वीप नमान्ने र माओवादीले अघि सारेको एकल जातीय राज्यको पक्षमा मतदान गर्ने खुल्ला घोषणा नै गरे ।

यही परिस्थितिमा संविधानसभामा मतदान गर्ने स्थिति आएमा कांग्रेस र एमालेमा विखण्डन आई माओवादीलाई त्यसको ठूलो सफलता मिल्ने परिस्थिति पैदा भयो । यसबाट माओवादी नेताहरु हर्षित बनेका थिए भने वैद्य र प्रचण्ड दुवै पक्षका नेतावीचको दरार पनि एकाएक कम भयो । आदिवासी जनजातिको बन्दमा माओवादी कार्यकर्ता पनि सहभागी हुने र नाचगान गर्ने कार्यमा लागेको प्रष्टै देखिन्थ्यो । एकातिर सरकारमा आफ्नो नेतृत्व कायम गर्दै अर्काेतर्फ सडकलाई पनि कब्जा गरेर माओवादीले कांग्रेस–एमालेलाई चौतर्फी घेराबन्दीमा पारिसकेको थियो । माधव नेपाल सरकारको पालामा छ दिने आम हड्ताल र सिंहदरबार घेराउ हुँदा पनि माओवादीले यति ठूलो दबाव सिर्जना गर्न सकेको थिएन । यसपालि भने जनजातिको कभरमा उसले सहजै आफ्नो हात माथि पार्न सक्यो ।